“Kırmızı Başlıklı Kız Ormana Girerse” benim ilk belgeselim. İlk belgeselimin kendi hikâyem olması benim için çok kıymetli. Hiçbir zaman kameranın önünde olmayı seven biri olmadım. Aksine, elimde kamerayla başkalarının hikâyelerini dinlemekten keyif alan biriyim. Ama bu hikâye gelip beni buldu; onu anlatmamak, önce kendime, sonra Türkiye’de yaşayan binlerce başörtülü kadına büyük bir haksızlık olurdu. Bu yüzden kameranın önüne geçmeye ve kendi hikâyemi anlatmaya karar verdim.

“Kırmızı Başlıklı Kız Ormana Girerse”, kazandığı üniversitede, başörtüsüyle “var olma” mücadelesi veren genç bir kadının hikâyesini anlatıyor. Bu üniversite, Ege Üniversitesi Radyo, Televizyon ve Sinema Bölümü’ydü. 2015 yılına kadar,  hatta bugün bile — üniversitelerde başörtüsü yasağını doğrudan ele alan, güçlü ve sahici bir belgesel neredeyse hiç yapılmadı. Bu konudaki belgeseller ve videolar genellikle ekranda ağlayan, güçsüz gösterilen kadınlar üzerinden anlatıldı. Ben bu kalıbı kırmak istedim. Çünkü hakkım için mücadele ederken ağladığımı göstermek, beni ve benim gibi mücadele eden diğer kadınları zayıf göstermekten başka bir işe yaramıyordu. Oysa okul yönetimiyle, sınıf arkadaşlarımla ve sistemin kendisiyle oldukça ağır bir mücadele içindeydim ve bu mücadelede güçlü durmam gerektiğini hissediyordum. En başta, bu yasak son derece saçmaydı. Neden ağlayacaktım ki? Güçlü olmaya karar verdim; ağlamak yerine, bu anlamsız yasağı ti’ye almayı seçtim.

“Kırmızı Başlıklı Kız Ormana Girerse”, üniversiteleri kendi çiftlikleri gibi gören ve istedikleri gibi yöneten “okumuş ağalara” karşı verdiğim mücadelenin hikâyesidir.

Evet, teknik olarak eksikleri olan bir iş. Ama kaliteli telefonların olmadığı, elde taşınan kameraların bile oldukça büyük olduğu bir dönemde çekildi. Pek çok sahneyi gizli kamerayla çekmek zorunda kaldım. Bu hikâyede içerik, teknikten her zaman daha önemliydi.

İşte ilk belgeselimin hikâyesi.